“We gaan onze grote broer achterna”

Van Haaster in Vijfhuizen verruilt volgend broeiseizoen chaos voor overzicht en rust. Met het teeltsysteem in meerlagen in een compleet nieuwe bedrijfsruimte gaat een van de grootste snijhyacintenbroeiers de tulpenbroeiers op water achterna. De hyacintenbloem mag niet duurder worden voor klanten. „Onze verdienste is dus om aan kostprijsbeheersing te doen op het eigen bedrijf. ”De productie op de locatie wordt er uiteindelijk mee verdubbeld. Dat betekent meer afzet zoeken. Iets dat Rob van Haaster tot op heden goed afgaat.

’Met toegevoegde waarde verdien je meer
dan aan een kale hyacint’

Een bewegende blauwe stip op de vloer kondigt de zoveelste heftruck aan die de verwerkingsschuur binnen rijdt. Op de voorvorken een houten bak met hyacinten, maar het had net zo goed de zoveelste pallet met zwarte kisten kunnen zijn. Van Haaster teelt de snijhyacint zowel op water als in de grond. En omdat het op de locatie vele miljoenen stelen zijn, is het volop reuring en een georganiseerde chaos in de schuren, de verwerkingsruimten en de doorgangen naar de vele, hoge koelcellen.

Rob van Haaster pakt zijn jonge hond op en ruist het beestje over de kop. „Het is deze maanden heel rommelig. In de winter hebben we meer heftruckbewegingen dan in de zomer met de bollenoogst.” En als bollenteler is hij toch ook niet echt klein te noemen; 30-35 hectare hyacint, van tulp en narcis ieder zo’n 25 hectare en nog zo’n 8 hectare allium. De inefficiënte werk- en teeltwijze van hun snijhyacinten, waarbij veel handwerk en logistiek komt kijken, is Rob al jaren een doorn in het oog. Maar aan die ergernis komt een eind.

De tulp achterna

Sinds een week wordt er gewerkt aan de fundering van een nieuw complex dat achter de bestaande gebouwen komt.
„We gaan onze grote broer, de tulp, achterna”, zegt hij. „Een meerlagenteelt waterbroeihyacinten op containers, leds, automatisch op- en afstapelen en als we dit jaar goed draaien, planten we wellicht eind dit jaar ook al met de ISO-robots.” De nieuwbouw is niet alleen ingegeven omdat Rob en zijn broer Jacques en hun opvolgers, Lex en Han – de zonen van Rob – af willen van de vele handjes en dat eeuwige op- en afstapelen. Het is ook zo dat ze makkelijk verkopen, nog kansen zien en de afzet dus nog kan groeien.

Van Haaster verkoopt al jaren meer snijhyacinten dan het aantal stelen dat op hun locatie aan de Spieringweg in Vijfhuizen in bloei getrokken wordt. Hij koopt bij broeiers de snijhyacinten terug van de eigen bollen of koopt snijhyacinten bij anderen in. „Door samen te werken, groeien we extern alsnog.” Hij koopt bijvoorbeeld ook tulpen van Triflor en irissen van Middenweg Flowers en maakt er boeketten van, bijvoorbeeld voor een supermarktketen in Zwitserland. Hij pakt er zo’n boeketje bij. „Dit ligt daar voor 18 euro in de winkel. Van dit soort toegevoegde waarde willen we het steeds meer hebben. Daarmee verdien je meer dan een kale hyacint.” Andere directe klanten zijn de full-service supermarktketens in het Verenigd Koninkrijk, zoals Tesco, Marks & Spencer en Morrisons en supermarktketens in Duitsland en Zweden. De broeierij kan kopers aan zich binden doordat het bedrijf niet terugdeinst voor vragen vanuit klanten.

„’Nee’ zeggen doen we niet snel. We zijn meer van ‘u vraagt, wij draaien’.” Een mooi voorbeeld is verderop in de schuur te zien. Daar worden dozen met rozen die uit het buitenland komen, uitgepakt. De stelen worden afgesneden, er gaat een sticker op en de bossen gaan op water in emmers. Eenexporteur waar Van Haaster boeketten aanlevert, kon het vanwege drukte in de eigen hallen niet doen. „Ik wil zoiets dan eens proberen en meemaken. Kijken of we er wat aan kunnen verdienen.” Het heeft niets met snijhyacinten te maken, maar het is ondernemen. „We willen sterk zijn in dienstverlening en daarmee zijn we geen doorsnee hyacintenbedrijf.” De verwachting is dat de meerlagenteelt de productie op de locatie verdubbelt. Dat betekent dus meer afzet zoeken, iets wat Van Haaster tot op heden goed afgaat. Sinds kort gaan hun snijhyacinten ook naar Amerika. Ze gaan in een bijzondere verpakking het vliegtuig in en die verpakking komt ook in de winkel. Zo’n markt erbij krijgen, is een kwestie van erheen vliegen. „Je moet niet willen verkopen, het gaat erom je passie voor het product over te brengen. Dat mag best in het steenkolen Engels.” Hij laat weer een heftruck voor en zegt nog meer ‘vliegtuigmarkten’ te zien. „We doen ook al wat op Dubai. En in het Midden-Oosten, Iran bijvoorbeeld, zijn ze ook gek van hyacinten. Als die markt nog eens open gaat, zou dat mooi zijn.”

’Van chaos naar rust’

Hij maakt een roldeur open; een zandvlakte. Werklui zijn druk in de weer met een fundering. Iemand loopt met een statief met een landmeter. Hier komt een dichte loods van 123 bij 43 meter met een 8 meter hoge dakgoot. Die hoogte is nodig om een goed klimaat en luchtverdeling te hebben in de vijflagenteelt met leds, zegt Van Haaster. „Vanuit de nieuwe koelcellen gaan de kisten met waterbroeitulpen een dag of 4,5 in de meerlagenteelt. Als de eerste bollen gaan bloeien, gaan ze richting de plukhal. We doen hier dan 6 tot 8 dagen over een rondje.” De nieuwbouw is vooral uitgedacht door Han en Lex, de bedrijfsopvolgers. De jongens zeggen altijd ’dat wat er nu staat, hebben jullie gebouwd en is niet van ons’, vertelt Rob. „Als de jongens iets anders willen, moeten zij het ook bedenken.” De nieuwbouw moet in november klaar zijn. Dan is het een dag en nacht verschil met hoe het er nu aan toegaat. „We gaan van chaos naar overzicht en rust.” Na het nieuwe broeiseizoen, houden de veranderingen nog wel een tijdje aan. Er komt een nieuwe kantine en sanitair, ook komen er nog laad- en losdocks. Het bedrijf en het aanzicht ervan, ziet er over vijf jaar heel anders uit. „Het is een grote professionaliseringsslag zodat de jeugd klaarstaat voor de toekomst.”

Wanneer de broeierij met het hele nieuwe teeltsysteem draait, gaat ze eindelijk profiteren van de waterbroei op bewegende containers en besparen op uren mankracht. „Dat moet ook wel want de investeringen moeten worden terugbetaald.” Van Haaster houdt straks ongeveer een ‘even grote kantine’, dus hetzelfde aantal mensen als nu, maar draait op termijn wel twee keer zo veel productie. Hij is blij dat de automatisering, mechanisering en robotisering het bedrijf minder kopzorgen geeft over arbeid. Die kostenpost is volgens hem namelijk de grootste uitdaging de komende jaren. Het ’pamperen van personeel’, loopt wat hem betreft de spuigaten uit en brengt voor ondernemers een steeds groter risico met zich mee. „Een hoger minimumloon en het feit dat bijvoorbeeld uitzendkrachten en zzp’ers eerder in dienst genomen moeten worden.” De broeier kijkt heel bewust naar de samenstelling van het personeelsbestand. „We kunnen niet zonder productiemensen, maar ik heb daarbij liever de jonge buurjongen om de hoek.” Jeugd in de ’toko’ is niet alleen noodzakelijk, maar ook inspirerend. „Die hebben de toekomst, de kennis en komen met goede, frisse ideeën. Dat geeft zo veel energie in een bedrijf.” Met het broeien van snijhyacinten in de nieuwe hal zonder daglicht, wil Van Haaster ook het broeiseizoen oprekken en klanten lang voorzien van snijhyacint. Liefst tot aan de Moederdag. Zo bindt hij ook gemakkelijker goede uitzendkrachten aan het bedrijf. „Dit jaar snijden we voor het eerst begin mei ook alliums voor de bloemproductie. Dat doen we tot ongeveer half juni. Het tulpen rooien komt er daarna achteraan. Zo houden we onze mensen langer aan de gang en zijn we een betere werkgever.”

Luisteren...

„Wat er in grote lijnen in de wereld om je heen gebeurt, moet je zien te vertalen naar je eigen bedrijf. Dat doe je niet door thuis te blijven zitten en te denken dat je het goed doet”, zegt Rob van Haaster. Hij zoekt daarom het liefst mensen in het vak en vooral ook daarbuiten op. Eigenlijk om maar één ding te doen; te luisteren… naar de maatschappij, naar klanten, de omgeving. Je moet als ondernemer weten wat er van je verwacht wordt, aldus de broeier. Hij vergelijkt het met een klacht van een klant. Die is volgens hem altijd terecht. „Een klacht hoeft niet te zeggen dat het jouw schuld is. Nee, je moet luisteren waarom iets niet aan hun verwachting voldoet. Dat moet je zien te tackelen.” Zelf geeft Van Haaster zijn ogen en oren de kost door onder andere actief te zijn in de voetbal en handbalclub DSOV in Vijfhuizen. Daar is hij al actief sinds de verhuizing in 1987 vanuit De Zilk naar Vijfhuizen. Na actief in de selectie te hebben gespeeld, was hij jeugdtrainer, deed hij bestuurswerk en nu zit hij in de sponsorcommissie. „Actief zijn buiten het bedrijf verrijkt me enorm. Hier kom ik mensen van allerlei pluimage tegen.”

Tekst en fotografie: Ellis Langen
Gepubliceerd in vakblad Greenity, februari 2026.